مىفرمايد : در حرف زدن صدا را نازك و مهيّج نكنيد كه موجب طمع بيماردلان گردد . مسألهء جواز استماع صداى زن جزء مسلّمات است و دليل آن سيرهء قطعى بين مسلمين و ضرورى بودن و مخصوصا سيرهء قطعى تاريخى رسول خدا و ائمهء اطهار است . علاوه بر اين ، مفهوم آيهء مذكور اين است كه حرف‌زدنى كه در آن كرشمه و ناز به كار نرود جايز است ؛ يعنى خود اين آيه دليل بر جواز همسخن شدن زن و مرد اجنبى است . تنها شهيد اول است كه در لمعه مىفرمايد : « و يحرم سماع صوت الاجنبيّة » و بعضى از فقهاى معاصر احتمال داده‌اند كه خطايى از نسّاخ رخ داده است و مثلا « لا يحرم » را « يحرم » نوشته‌اند . در مورد مسألهء دوم شكى نيست كه حتى در صورتى كه تلذذ و ريبه هم نباشد دست دادن زن و مرد اجنبى جايز نيست مگر اينكه جامه‌اى حائل باشد مانند دستكش . در اين مسأله ، هم در روايات و هم در فتاواى فقها اتفاق كلمه مىباشد . در بعضى از روايات علاوه بر اينكه قيد شده كه مصافحه بدون حائل نباشد ، اضافه شده كه بايد دست را فشار ندهند . مرحوم سيد در عروة الوثقى بعد از مسألهء پيش مىفرمايد : لا يجوز مصافحة الاجنبيّة . نعم لا بأس بها من وراء الثّوب . دست دادن با زن بيگانه جايز نيست ولى اگر جامه‌اى حائل باشد مانعى ندارد . بديهى است كه جايز بودن دست دادن با زن بيگانه در صورت حائل بودن جامه يا دستكش ، مشروط به اين است كه تلذذ و ريبه‌اى در كار نباشد ، اما اگر تلذذ و ريبه در كار باشد همان‌طور كه بعضى از فقهاى ديگر در حاشيهء عروة يادآورى كرده‌اند قطعا حرام است . * . * . *